“içimizdeki çocuk”…

önemli bir kavram, belki de hayati bir kavuşma – ben beceremedim…

içinden baktım, dışından gözlemledim, geçmişi taradım, anılarımı aradım, hayallerimi sorguladım, bulamadım…

sanki hiç oyun oynamamış, en sevdiği oyuncağı hiç olmamış, hiç kaybolmamış, korkmamış, kıskanmamış, dışlanmamış, platonik aşkları kurgulamamış, göstermek istemediği duygularının esiri olmamış, sanki yetişkin beyne sığınarak bugüne izsiz intikal etmiş gibi, küçük bir işaret bile bulamadım…

var mi acaba ben gibiler?

mutlu ve dopdolu bir çocukluğa, korumacı ve kollayıcı çekirdek bir aile içinde çok şanslı bir yolda yürümüş olsa da, içindeki çocuğa ulaşamayanlar?

merak ediyorum…