Atina İstanbul’un arka bahçesi. Öyle küçük değil ama, düğün, nişan, doğumgünü, haftasonu kaçamağı, kızlar geceleri, mezuniyet buluşmaları, aklınıza gelen-gelmeyen her şey burada, herkes burada. Adalardan büyük şehre intikal etmiş Yunanistan sever Türkler. Bu hep böyle miydi, algıda seçicilik mi yapıyorum, yoksa hayatı kaçırdığımız şehirlerden kısa da olsa uzaklaşmak bir sebep mi, bilmiyorum ama herkes sürekli “komşu”da, muhtemelen en fazla ziyaretçi uyruğunu kimseye kaptırmamışızdır.
Özel okulların yeni ücretlerini açıklamasına sayılı günler kala, Atina’daki okullarda Türk veliler için bekleme listesi oluşmuş durumda! Çocuklar yaş farkı gözetilmeksizin 2 saati aşan değerlendirme ve sınav süreçlerinden geçiriliyor. Bunun temel nedeni açık, 51 kura rağmen, Türkiye’ye kıyasla daha ulaşılabilir maliyetlerle sunulan kaliteli eğitim. Yakın gelecekte, babaların büyük şehirlerde çalışmaya devam ederken, çocukların anneleriyle birlikte başka şehirlerde yaşamaya başlaması olası bir senaryo haline geliyor.
Yunanca dili öğrenme isteğimi kısa süreli olarak rafa kaldırdım. Zaten memlekette herkes Ağustos böceği, kışı çalışarak geçirmeyi dünyanın en zor dillerinden birini öğrenmeye tercih ettim, az biraz içim acısa da o kadar emeğe, şimdilik beklemeye aldım.
Önemli bir toplantım var, sabah kuaföre gider öyle yetişirim diye plan yapıyorum, manikürcü abimi aradım, “Andreas sabah 10.00’da sizde olsam ½ saate çıkar mıyım” demek için, “ama Burcu’cum biz dükkânı 11.00’de açıyoruz” dedi, canım biz o saatte öğle yemeği yiyoruz İstanbul’da, en azından siparişini geçmiş oluyoruz.
Temizlettirmek üzere bir kaç ayakkabı ayırdım, defalarca dükkânında denk gelemediğim ayakkabıcıya gittim, önce tabii dile takıldık, Chatgpt koşarak yetişti, anlattım, ayakkabıları da aynı anda tezgaha yerleştiriyorum, derdimi ilettikten sonra usta telefonu istedi, uzun uzun Yunanca konuştu, sonra Chatgpt kendisi harekete geçtiğinde dedi ki, ‘temizlik için ayakkabı mı getirilirmiş, basit işleri kendim de halledebilirmişim, güzel sprey ve fırçalar varmış (bu arada paralelde tezgaha getirildiler), onlarla güzelce temizleyebilirmişim, para vermeme gerek yokmuş, tamir edilecek bir şey olursa geri gelebilirmişim’, bilgisiyle birlikte, elde ayakkabılar, sprey ve fırçalarla, 12 Euro ödemiş şekilde eve geri döndüm.
Konfor her zaman hayal ettiğim gibi sonuçlanmasa da, Atina’nın esnaf halini çok seviyorum ❤️
Bu arada bazen ‘Google Maps’i tüm ısrarına rağmen atlatıp, daha az trafiksiz ara yolları kendim bulabiliyorum 🙂
Bu yazıyı okuyan kaç kişi hatırlar bilmiyorum ama çooooooook eskiden apartmanlar altında benzinciler vardı, onlardan burada halen var! Diyorum ki, ‘bunlar yasak değil mi, bütün apartman içindekilerle birlikte en ufak bir terslikte yok olur, evet ama onlar eski ruhsatlı, ancak iş yerini kapamaya karar verirlerse yeniden ruhsat alamıyorlar’, eeee peki o zamana kadar ne oluyor, Allah Kerim.
Atina’daki en tuhaf konulardan biri de bir destinasyondan diğerine gittiğin yolların garipliği. Sanki asla varmak istediğin yere gitmeyecekmişsin gibi o kadar acayip ve ara sokaklardan varıyorsun ki hedefe, her seferinde şaşırıyorum.
Otobanlarda, bizdeki kadar sık olmasa da, maalesef ölü hayvanlar görüyoruz.
Atina ‘beyaz çorap’ testinin yanından edebilecek bir şehir zaten değil, önceden yazmıştım, Japonya, kendi işine bak kardeşim!
Erken yaşta evleniyorlar. Çocuklarının büyümesine eşlik eden ebeveynler var halen. Boşanma pek yok. Ortodokslar tutucu mu bu konuda bilmiyorum ama, ritüeller, bayramlar, oruçlar, ayinler ciddi. Günlük hayatta din baskısı asla yok ama nikâh, vaftiz, cenaze söz konusu olunca kilisenin, kültürün ve en çok da ailenin etkisini, gücünü, ağırlığını biz bile hissediyoruz, değişik.
Ona rağmen saygılılar. Kendi dışındakilere de aynı kucağı açıyorlar. En çok sevdiklerimizden.
Yaz için henüz gitmediğim adaların araştırmalarına giriştim. Bildiğiniz üzere ruhum hep seyyah, bedenim de eşlikte, şimdilik 🙂
Mart’ta görüşmek üzere 🙏
