7 Eylül 2014.

“Hangi yaşta ve tecrübede olursa olsun, çocuklarla birlikte bir kez daha büyüyen tüm anneler & anne adayları içindir ” diyerek açmışım Araştıran Anneler grubunu. Rengini hiçbir zaman sevmediğim gri bir koltuk üzerinde, sanıyorum o dönemki hislerimin tercümesi olduğundan. Büyük kızım henüz yürümeye başlamış. İlk defa zorlanıyorum, ilk defa bilmediğim yerden geliyor. Aklına, fikrine, tecrübesine güvenebileceğim arkadaşlarımı düşünerek gruba eklediğim anı halen hatırlıyorum, resmen ‘sığınma’ ihtiyacı içindeyim. Birinin bana ‘geçecek’ demesine ihtiyaç duyuyorum. Onların da deneyimlerine güveneceği arkadaşlarını da almak gerek diye düşünerek ikinci cümlemi post ediyorum: “süper anne-koca-arkadaş-çocuk olmak isteyen tüm anneler & adaylar, kendiniz gibi bildiğiniz tüm dostlarınızı bu gruba davet edebilirsiniz; her ne kadar tüm hamilelik-doğum süreci ve hayata gelen tüm küçük insanlar birbirinden tamamen farklı olup kendi içinde değerlendirilmesi gerekse de, fikir ve destek alışverişi her zaman ihtiyaç ”.

Böyle başlıyor hikaye. Grup organik olarak büyüyor. ‘Anneliğin referans noktası’ oluyor. Gruba girmek için kriterler var, ilki üslup. Kötü kelimelere, acımasızlığa, duyarsızlığa, zorbalığa, üstünlük savaşlarına, ‘daha iyi bilen’lere grupta yer yok. Herkes dikkatli, herkes kibar, herkes uyumlu, çünkü yaptırımlı. Yolunu değiştirenin yönümüzde yeri yok. O zamanlar ‘influencer’lik müessesi de yok, bizim de kimseyi etkileme derdimiz yok, anneliği kotarmaya çalışıyoruz. Ortak duygular ‘yabancı’ları birbirine kalpten bağlıyor: yorgunluk, yalnızlık, yeteme. Soruyoruz, sorguluyoruz. Cevaplar işe yaradığında yeniden doğuyor evlerimize güneş, güç buluyoruz, ayağa kalkıyoruz, devam ediyoruz.

Zaman geçiyor. Uluslararası ölçekte duyuluyoruz, alkışlanıyoruz. Türkiye’nin yetiştirdiği en kıymetli isimlerle programlar yönetiyor, eğitimler düzenliyoruz. Radyo programı yapıyoruz, daha çok kadına, daha çok anneye ulaşmayı hedefliyoruz. Yurt dışı bir yarışmada ‘dünyanın en önemli 3. sosyal sorumluluk projesi seçiliyoruz, tesadüfen değil, dünyanın her yerinde yaşanan zorluklar birbirine benzediği için. Üst düzey bir marka ve pazarlama zirvesinde sadece yaşadıklarımızı anlatıyoruz. Asıl amacımız bu olmasa da, bir ‘marka’ inşa etmiş oluyoruz.

Arada kendi danışmanlık şirketimizi büyütüyoruz. İkinci çocuklarımızı dünyaya getiriyoruz. Medeni hal değişiklikleri, pandemi, kanser, çok üzüldüğümüz kayıplar, ülkemizin, firmamızın, alışkanlarımızın, ailelerimizin değişimlerine şahit oluyoruz. Kurduğumuz platform, dijital dünyanın değişen dinamiklerine uyum sağlamakta zorlanınca algoritmaların belirlediği yeni düzene adapte olmaya çalışıyoruz.

19 Haziran 2026.

Yıllardır bize ev sahipliği yapan platformlardan, artık kendi yuvamıza taşınıyoruz. Ebeveynlik döngüsü içinde kendimizi en rahat, doğal, özgür hissedeceğimiz bir ortam kuruyoruz. Yeni evimiz, yeni köyümüz, yeni koruma-kollama sahamız, yeni buluşma noktamızdayız. Sorularımızın, cevaplarımızın, yaşadıklarımızın, hikâyelerimizin yargılanmadan, sorgulanmadan, zorbalanmadan paylaşılabildiği, aynı yollardan geçenlerin birbirine rehberlik ettiği, güç verdiği ve ışık tuttuğu bir alandayız. Yeni bir dayanışmada, yeni bir ekosistemdeyiz.

Biliyorum ki, şimdi ‘yenilmez’, şimdi ‘zamansız’ olacağız. Birlikte hep daha güçlü duracağız. Tükenmişliklerimizde içimizdeki ve etrafımızdaki gücü hatırlayacağız.

Heyecanımız çok büyük. İçimiz kıpır kıpır. Havamız güzel. Hedeflerimiz çok. Bebeğimiz yeni,  emekliyor, ama çok hızlı büyüyecek, biliyoruz.

Sizleri bu heyecana, bu sevince, bu ortaklığa bir kez daha davet ediyoruz.

Bu hayalin gerçeğe dönüşmesinde yanımızda olan, bize inanan, destek veren, cesaretlendiren ve emeği geçen herkese yürekten teşekkür ederiz.

Yalnız Değilsiniz, Araştıran Anneler artık hep yanınızda 💜💜

Uygulamayı indirin, ailemize katılın 🍀

 App Store: https://apps.apple.com/app/id6758866210

 Google Play: https://play.google.com/store/apps/details?id=com.arastiran.anneler

Atina, 19.06.2026

Burcu Özdemir

Benim gibi geç anne olanların çocukları muhtemelen benimkiler gibi ya ön ya da (bizim asla anlayamayacağımız türden) bir ergenlik sürecinde. Premenopoz ile ergenlik hormonları eş zamanlı sahne aldığında en ufak bir olay atom bombası, o anda kimin hormonu daha manyaksa onun öne geçtiği, kimsenin kazanmadığı zamanlar. Hesaba katamadıklarımızdan. Kimse için kolay olmasa da, ‘destek sistemi’nin en zayıf olduğu zamanlar, ‘en kırılmazların’, ‘en her şeyi yapabilenlerin’, ‘en güçlü olanların’ bile hafife alamayacağı, epey zorlandığı zamanlar. Atina’daki 11. ayımızda bu alana geniş geniş park ettik. Tabii ki bu vaziyet de ‘geçecek’ de, içimizden mi üzerimizden mi, ona ayrıca bakacağız. Yolu ‘yeni nesil ergenlik’ten geçen herkesi bu vesileyle kalpten kucaklarım, yolumuz yönümüz açık, sabrımız bol olsun 🙂

Hormonlar her zaman ‘aile içi kriz’e yol açmıyor tabii. Formula şoförü gibi tuvalete bile giremeden koşturduğum bir gün, enerjimin kalan son damlasıyla salonda patlayan ampulleri değiştirmek için hiç de havalı olmayan bir sokağın girişinin başında dörtlülerimi yakıp durdum, koşarak içeri girdim, her zaman evde eksik bir şey olduğu için gözüme çarpan bir kaç malzemeyi daha toparlayıp yine koşarak çıktım ki, arabanın yanında 4 Yunan Tanrısı! Gel gör ki sırtımdan (ve hava artık 29-32 derece bandında seyretmeye başladığından muhtemel yerlerimden) ter damladığından ve pek de ‘hayırdır beyler’ diyecek havamda olmadığımdan, arabaya resmen ‘ilişme’ usulü yaklaşıp, sanki onlar orada değilmiş gibi eşyalarımı yerleştirirken, duymak istemediğim ses yanıma geldi; ‘bayan bu araç sizin mi’, ‘evet’, ‘buraya park etme mal indireceğiz demişler sana duymadın mı’, ve gizli saklı hormonun ani yükselişi ile, ‘yunanca anlıyor gibi mi görünüyorum’, ‘ok o zaman, bu cezan’! 150Euro mu, yapma ya!!! yaya rampasına lastiğim değdi diye mi aldık cezayı dili anlamadığım için, fark etmez, en azından ehliyeti kaptırmadık, ‘erken öde yarısını öde’ kampanyasını başlatmak istiyorum artık Atina’da, belli ki bu derslerin devamı gelecek!

Ceza demişken, burada da zamanında ödemediğin vergiler derhal kat kat cezaya bağlanıyor, öyle ki, vergi takvimlerini ezberlemek istiyorsun. Araba almak kolay ama arabanın Aralık’ta ödenmesi gereken vergisini tesadüf bir sohbette öğrenip, şifresini çoktan unuttuğun vergi portalına giremeyip, avukatından rica minnetle bakmasını isteyip, ödemen gerekenin cezayla birlikte orijinal rakamın yaklaşık 3 katı çıktığını görünce gözlerin dolu dolu olmuyor, resmen ağlıyorsun. İstersen ödeme, devamı geliyor, bu yüzden yaptırım önemli, bir de vergi…

Atina gerçek bir açık hava şehri. Her gün, her saat, her yerde yapılabilecekler olması, her yaşa her tarza hitap etmesi, büyüklü küçüklü çoluklu çocuklu alternatifler olması, ‘keyif’ için servet harcamaya gerek olmaması, insanların hep mutlu olması, seçtiği aktiviteye göre giyinmeyi bilmesi, orta yaşın üzerindeki bir çok insanın kendisine uygun her etkinlikte var olması çok sevdiklerimizden. Keyif burada bir lüks değil, yaşamın her anı! – içselleştirmeyi hedefledim!

Çocuklar için de çok çeşitli spor ve sanat aktivitesi var. İçinde tek kelime İngilizce olmayan bir formu doldurarak, sadece bir kişinin oldukça az İngilizce konuştuğu yerel bir tenis kulübüne zar zor kayıt yaptırıp çocukları uygun sınıflara kayıt ettirmeyi becerebildikten sonra bizden kimse para pul istemedi. 1 ayı geçtikten sonra rahatsız olup ben gittim, ‘acaba ödemeyi ne zaman yapacağım’ diye, uzun beyaz sakallı 70 yaşlarındaki delikanlı, teyit amaçlı ‘ödeme mi yapmak istiyorsunuz’ diye sorunca, başımı evet seklinde salladım, kendisi yaklaşık 20 dk. ödeme dekontuna benzer bir belgeyi aşırı özenli bir şekilde hazırladı ve ‘50 Euro’ dedi, nakit olarak ödeyince, ‘teşekkürler Eylül’de görüşürüz’ dedi, anlayamadım, ‘yeniden ödeme Eylül’de’ dedi, ‘3 aylık mı ödedim’ dedim, ‘evet’ dedi, şaşırmama şaşırarak, daha da sormadım. İstanbul’daki kulüplerin, özel eğitmenlerin, özel öğretmenlerin rakamları ile (53 kura rağmen!) ödediklerimizi (bir kez daha!) karşılaştıramadım ve bir kez daha imkânlı bir ülkenin, imkânsızlıklarla dolu olmasına sessizce isyan ettim, ayrıldım.

Biliyorsunuz kargo kabus, ancak karşıma çıkan bir billboard sonucu Trendyol’u görünce tetiklendim (buraya #reklam yazmamız gerekiyor mu acaba? her neyse!), ‘test siparişi’ vermeden duramadım, küçük çocukların her yerde obsesif şekilde aradığı veya arattığı o saçma yumuşak oyuncaktan sipariş verdik, her adımını takip edebildiğimiz bir kargo süreci yaşayarak ürünlere kavuştuk. Kapıya bırakma ayrıcalığa halen erişemedik ama, hemen hemen her yerde (yukarıda fotoğrafını da paylaştığım) paket teslimat dolabına bırakılan ürünleri en azından alabildik. Evine yakın bir adrese gönderiliyor siparişlerin, onun detayını Google maps’le çözüyorsun, mesajla şifre geliyor, tek kullanımlık ve süreli, aldın aldın, almadın ürün kargocu kutunun, bir çeşit bulmaca ama olsun, bir eşik daha geçtik, buna da şükür…

‘Çok acil ‘airbag’ randevusu’nu anlatayım bu arada. Efendim tam günü ve zamanında (evden en uzak servise) aldığım randevuya gittim. İşlemi aynı gün bitiremeyeceklerine karar verince takip eden Pazartesi bir kez daha gittim. Eski araçları kurcalamaya başladığında mutlaka bir başka yeri de arızalanır ya, servisten çıkıp sadece 3km yol aldıktan sonra servis ışığı başta olmak üzere bütün ışıkları yanınca bu sefer telefonla aradım. Maalesef karşılama telesekreter mesajı ‘İngilizce için 9’ demediğinden, kimseye ulaşamadım; aylar önce bana ikinci el araç gösteren bir kişinin kartviziti aklıma geldi, ona whatsapp’dan yazdım, ‘sizin dükkândaki siyah saçlı teknik kadın beni arayabilir mi lütfen’ diye, aradı, zamanında açamadım, bir sonraki gün için, tabii ki Yunanca (!), aynı konuyla ilgili 4. randevum SMS olarak geldi, ona da gittim. Kaza yapmamayı, airbag’i denememeyi ve aracı bir an önce değiştirmeyi dileyerek ve sempatik teknik servis ekibi arkadaşları edinerek bu bölümü de geçici olarak kapattım.

Okullar kapanmaya yakın dersten çok aktivite oluyor ya, bizimkilerin okulunda da “Uluslararası Gün” (International Day) kutlaması yapılacağı bilgisi geldi, baktım, katılacak ülkeler içinde Türkiye yok. Gurbette bu olaylar her konudan daha önemli olduğundan, hemen aradım okulu, dedim “bizim ülke yok”, dediler “temsilcisi yok, kimse talip olmamış”, o ne ya hiç Türk veli mi yok, “e dedim yazın beni, Türkiye olmadan olmaz” ve böylece, mercimek çorbasını 3 kere tarife bakarak yapabilen çok becerikli bir Türk kadını olarak, Türk yemeklerini yapmaya, tanıtmaya ve onları velilere satarak bir sosyal sorumluluk projesini desteklemeye talip oldum.

Taaaaaa aylar öncesinde, kiralık ev bakarken tanıştığım çok tatlı ve benden büyükçe Türk bir bayan var, hemen onu aradım, mevzuyu anlattım, ‘bana mantı, lahmacun, içli köfte lazım, ne yapacağız” dedim ve bu konuşma beni oğlu okusun diye Atina’ya gelmiş emekli bir öğretmen çifte çıkardı, geçimini Türk yemekleri yaparak sağlıyorlarmış. Tam o mevsim havanın sabah ve akşam derece farkı 10 üzerinde olduğundan en az 7 kere menü değiştirip, kırmızı-beyaz kıyafetlerimiz ve evden getirdiğimiz Türk bayrağımızla okulun yolunu tuttuk. Üniversitede kürsü gibi bir şey bu masalar, önemli. Tabii önce bayrağımızı astık, sonra kırmızı beyaz çiçeklerimizi koyduk, Hacer Teyzemizin yemeklerini masaya serdik, hepsine de 1Euro rakam koyduk ve festivalin yemekleri ilk biten ülkesi olduk. Yeni bir okul olmamasına rağmen ilk defa Türk masası açılması nedeniyle de dikkat çektik, merak edildik, ücretsiz limonata ikramıyla kalpleri kazandık 🇹🇷

Biz ailecek dolu taraflarına odaklandığımız için yaşamaktan memnun olsak da, tüm kültürel benzerliklere rağmen Atina herkesin yaşayabileceği bir destinasyon değil, neyi aradığın, neyi beklediğin, neyle tatmin olacağınla çok doğru orantılı buradaki mutluluğun. ‘Expat’ olmak bir seçim ve bir rol aslında, o ehliyeti de herkes taşıyamıyor, taşıyamaz. Sistematik bir Avrupa, tamamen oturmuş bir yapı, kuralları oturmuş ve kabul görmüş bir düzen beklentisi varsa, Yunanistan’da mutlu olamazsınız; tam bu nokta ise bizim aitlik ve mutluluk kapımız 🇬🇷

Çap olarak bakıldığında ne Atina ne Yunanistan ne İstanbul’la ne de Türkiye ile kıyaslanabilir durumda, sadece coğrafya olarak değil, işlerimiz, ürettiklerimiz, hayallerimiz, mücadelelerimiz, savaşlarımız, benzer kültürlere rağmen çok başka kulvarda. Değişen düzenler içinde ülkemizin  olağanüstü potansiyelinin kapasitesinin çok altında kullanılması buradan baktığımızda çok acıtıyor. Ziyarete gelen biri, ‘Atina kıskanılır mı, kıskanıyorum’ dedi. Öz değerlerimizin bir suretini bulabildiğimiz için sokak aralarında, insanca yaşamayı kıskanıyoruz. Tabii ki bu ülkenin de çok zengini de var, çok fakiri de, ama esas büyük nüfusu orta halliler temsil ediyor, ki işte ‘denge’ tam da bu noktada sarsılmıyor, ne diyeyim, darısı başımıza; çalışarak fakirleştiğimiz memleketimizin bolluk bereket muslukları kapalı kalmasın artık…

4 senedir yaptıklarımla ilgili fikrini soramadığım canım Babom ❤️ yaşadıklarımızı izliyorsa nasıl değerlendirirdi diye çok geliyor aklıma, güvenli limanıma dönemesem de, yine de yoluma ışık tuttuğunu ve hep yön gösterdiğini hissederek devam ediyorum; umuyorum ki bir yerden izliyor, gülmeye devam ediyor ve gurur duyuyordur 🙏✨

Haziran’da görüşmek üzere.

Bizim ülkede her bayram istisnasız “arada kalan mesai günleri birleşir mi” beklentisi olur ya, Yunanistan’da da ‘Easter’ tatili planlaması, heyecanı, organizasyonu haftalar önce 40 gün tutulan oruçla başlıyor. Bizimki gibi burada da ‘dini’ bayramlar ya ailelerin bir araya geldiği ya da -bizim gibi ailesi yanında olmayanların- tatile çıkıldığı zamanlar oluyor.

Benim büyük kız tasarıma epey meraklı olduğundan, ‘hazır yakınken bir Milano görmesin mi’ diye düşünerek, kapıp İtalya’ya götürdüm. İlk tepkileri ‘Anne burası Avrupa mı?’ oldu. Alışmış çocuk Muğla temalı Atina’ya, gerçeğini görünce şaşırdı tabii🙂 Elimizde Yunan kimliklerimizle ilk defa ‘B’ terminalinden uçtuk. Pasaport kontrolü olmadığında resmen otobüs terminalindeyiz. Havalimanında olduğumuz için tabii beyin bir türlü eşleştiremiyor, yıllarca saatler önce gidip sürekli stres halinde beklediğimizden, “defterlerimize bakacak bir memur yok muuuuu?” diye bağırmasak da, tamamen özgür olma halinin insandaki etkisini taaaa derinden hissediyoruz.

Neyse efendim, ilk gün turistik, bolca yürümeli, fotoğraf çekmeli, yemeli, içmeli geçiyor. İkinci gün akşamüstü minnoş bir lokantada üçümüz ortak bir salata ile farklı versiyonlarda makarna sipariş ediyoruz. Tatilde zehirlenme ihtimalini minimumda tutmaya çalışırken salatanın içinde tavuk olduğu büyük kızım sabah 3.30’da istifra etmeye başladığında aklımıza geliyor! Ama biz de yedik aynısından! Süper panik bir anne olmasam da, çocuk 12 defanın üzerinde çıkarınca, resepsiyona inip derdimi anlatıyorum. Açık bir eczane veya çocuğu götürebileceğim bir sağlık merkezi soruyorum, biraz da yarım ağızla, İtalyan bir doktorla sabahın kör karanlığında anlaşmaya çalışmak nedense hiç cazip gelmiyor, resmen ayak sürtüyorum, ‘safraya geçtiğine göre iyileşmeye başladı demektir’ telkini ile resepsiyonistin fikrini bekliyorum.

Adam heyecanlı. Arka arkaya telefonlar açıyor, birileri ile hızlı hızlı konuşuyor, ‘bambina’ ile ‘pediatria’ haricinde hiçbir kelime tanıdık gelmiyor. Hafif bir panik hali var. Sonunda bana dönüyor ve diyor ki, ‘hanımefendi çocuğun hastalanması çok önemli, ambulans çağırdım, yolda, en yakındaki çocuk hastanesine götürecekler sizi merak etmeyin!’ Haydaaaa, esas şimdi merak ediyorum, ne ambulansı, gerçeğine en yakın olanını ancak filmlerde gördük! E bir de bunun finansmanı var, ‘94 yılından beri Türkiye’de prim ödediğim özel sağlık sigortam yurt dışı kapsamı da olmasına rağmen resmen ödeme yapmamak için, “90 günden fazla kaldığınız bir şehirde geri ödeme yapmak kapsam içinde değil” derken, bu kadar ‘ayrıcalıklı’ bir hizmetin belirsizliği, hastalığa ek yeni bir stres yaratıyor.

Neyse ambulans yardıra yardıra geliyor, kaldırımlara çıkıp resmen otelin ön kapısından içeriye giriyor. Paramedik ‘çocuk nerede’ diye koştur koştur içeri giriyor. Hepimiz pijamalıyız, bu kadar çok şeyin üst üste gelişeceğini ön göremedik. Sedye geliyor, hepimizi bir kaç saniyede ambulansın içine yerleştiriyorlar. Sürekli bir telefon konuşması var, bana arada İngilizce özet geçiyor beyefendi, Avrupa’nın bir çok yerindeki gibi, 12 yaş altı yetişkinlerden ayrı hastanelerde tedavi edildiği için, öyle bir seçenek aradığını anlatıyor. ‘Fantastico!’ dediğinde sabah 4.45! Küçük kızım resmen her oturduğu her yerde uyuyor, öyle göz kapatmak gibi değil, horul horul, büyüğün derdi zaten kendine yetmiş durumda, ben de bu sürrealist ortamda ‘anı olsun’ diye fotoğraf çekerken buluyorum kendimi!

Hastanenin aciline giriş yaparken kimlik istiyorlar. Pasaportlar yanımda olmasına rağmen Yunan kimliklerimizi veriyorum. Kızım sedye ile içeriye taşınıyor. Hemşire hemen ilk tetkikleri tamamlıyor. Doktor geliyor ve duymayı en son istediğim cümleyi söylüyor, ‘kan almamız lazım’!

Buraya bir parantez açıyorum: benim büyük kız, iğnelere karşı ekstra duyarlı, inanın ki Türkiye’deki bazı hastanelerde bizi termal kameralarda işaretlediklerini düşünüyorum! O kadar büyük bir kaos çıkıyor ki iğneli herhangi bir operasyonda, aşılar dahil, yeminle her seferinde bir kişi mesleği bırakıyor! Bağırış çağırış ağlama kısmına ek olarak bir de operasyon ‘zorla’ yapıldığında mutlaka bir bayılma sahnesi de peşine ekleniyor, tam şenlik yani!

Walla dedim Dottore, sen ne istiyorsan –ve yapabiliyorsan– yap! Biz senden daha iyi bilemeyiz ya! Hem senin de kaderine bir Türk işlenmiş olur bu sayede, tecrübeni alır gidersin 🙂 Pazarlık doktorla değil de benimle yapılmaya başlayınca, saçlarımın dibi bitlenmiş gibi kaşınmaya başlıyor, yok ya stres olmam ki ben, sinir sistemim kuvvetli! İlk turda benimkinden onay alamayan doktor, shiftin değişim saatinde yanında bir ordu ile yeniden geliyor iknaya, çocuk hiç iyileşemedi, mecburen ‘evet’ diyor, doktor bu ‘evet’ten güç bularak, ‘iğne de yapmam gerek’ diyor, ona da ok alıyor, biz şok, ama oda yok! Hastanenin tam ortasında bir sedyenin üzerine yatıyor benimki.

Saat oldu sabah 8. Otelden 11.00’de çıkmam gerek. 13:00’de Fransa’ya giden trenin içinde olmamız gerek. Bu arada kızıma serum bağladılar. Absürtlükten ödün vermediğimiz bir gün. “Kızım diyorum, seni bırakıp eşyaları toplamam gerek!”, “Anne beni hastanede bırakamazsın diyor”, haklı çocuk, ama çözüm yok, küçüğü yanına bıraksam daha büyük dert, “kızım sen büyüksün, yanına telefon da bırakacağım, ½ saate kadar da gelirim” diyorum, içim tabii ki hiç rahat değil, bilmediğim bir başka dilde, 2 sokağını yalandan bildiğim bir şehirde, yapmam gereken tercih neredeyse ‘Sophia’s Choice’, bana muhtemelen 10 seneye mal oluyor. Doktoru buluyorum, “çocuğu bari bir odaya taşıyalım, eşyalarımızı almaya gitmem gerek” diyorum, oda bulunuyor, telefon çocuğun içine özenle (nerdeyse yapıştırılmak suretiyle) yerleştiriliyor, doktorla 40 dk. git-gel süresi için anlaşıyoruz, onlar da sorumluluk almak istemiyor ve bir mucize eseri tam söz verdiğimiz saatte 2 bavulla yeniden hastaneye intikal edebiliyoruz!

Bitti mi, bitmedi tabii ki de! Bu sefer de ‘ne zaman taburcu olabilir’ sorgulaması başlıyor. Çocuk diyor ki, ‘Anne benim yataktan kalıp bir yere gitme ihtimalim yok’, ben diyorum ki, ‘gitmekten başka çare yok’, bu arada ayrıldığımız otel, komple dolu olmasına rağmen olayları yakınen takip etmeye devam ediyor, ‘olur da şehirde kalmak zorunda kalırsanız bizi mutlaka arayın size konaklama ayarlarız’ diye içimize su serpiyor, ama nedense ben daralmaya devam ediyorum.

Ve öğlen saat tam 12.30’da yeniden seçim zamanı geliyor, ya kalacağız ya gideceğiz! Bazen kalmak da gitmekten daha kötü bir tercih olabileceğinden, ‘serumu çıkarın lütfen’ diyorum, ‘emin misiniz’ diyorlar, ‘emin değilim ama gitmemiz daha doğru’ diyorum, önümüzdeki en uzun 8 saati hayal bile edemeyerek. Bu arada ne ödeyeceğiz acaba diye sessiz sessiz yaklaşıyorum ilgili hastane personeline, “borcumuz nedir” diyorum, “ücret almayacağız” diyor, anlayamıyorum, “turist de olsa çocuk bizim ülkede önemli, ona bakıp iyileştirmek bizim görevimiz” diyor, gözlerim Japon çizgi filmindeki karakterler gibi dolu, yutkunarak teşekkür ediyor ve ‘Allahın gavuru’ bize insan gibi davranırken, biz kendi insanımıza neden böyle davranamıyoruz diye düşünerek maceramızın bu kapısını kapatıyorum.

Tatil bu ya, daha ‘eğlenceli’ olsun diye tren biletimiz var! Hiç eğlenmiyoruz. Gece hepimiz ayakta olduğumuzdan çocuklar neredeyse tüm yolculuk boyunca uyuyabiliyorlar. 21.30’da Fransa’dayız. O kadar çok insan ve trafik var, hava o kadar soğuk ki, şehrin güzelliğine konsantre olamıyorum. Otele vardığımız anın sevinci tarifsiz. Bitişik lokantada klasik Fransız mutfağı haricinde bir sipariş hazırlatıyoruz: haşlanmış patates 🙂 Sonra bayılıyoruz.

Toplamı 5 gün süren ve hepimize 5 ay gibi gelen tatilin son sürprizi minik erkeğimiz Baron’dan geliyor: kendisini bıraktığımız evcil hayvan otelinde rahatsızlanıyor, en yakın veterinere götürülüyor ve yoğun bakımda tutuluyor! Haydaaaa! Ne oldu peki, henüz bilinmiyor, o tarafta da yüzlerce test yapılması gerek teşhis için! Delirmeden eve dönebilecek miyiz düşüncelerine ek olarak hiç İngilizce bilmeyen veterinerle Chatgpt görüşmeleri hız kesmeden başlıyor. Bu arada İstanbul ve Atina’daki veterinerlerimle, köpek eğitmeni olan eski eşimle ve (ben gibi) herbokolog kardeşimle yüzlerce konuşma ve mesajlaşma yapılıyor, her şey herkese fwd ediliyor, görüş alınıyor, sürekli bir kurul toplantısı formatındayız. Baron’un 8 yaşında ve biz yanında yokken ölme ihtimali karnıma geçmeyen bir ağrı olarak saplanıyor. Bileti değiştiremediğimizden uçuş panosunda ‘Atina’yı görünce, içimden ağlamak geliyor! Sanıyorum ‘ev’ hissi ilk defa tam o an oluşuyor.

Yeni bir ülkeye taşınmayı sadece lojistik ve planlama olarak değerlendirmek süreci hafife almak olur, psikolojik olarak da tam ve hazır olarak yola çıkmak gerek, çünkü belirsizliklerin ve sürprizlerin karşınıza ne zaman ve nereden çıkacağı hiç belli olmuyor.

Döndüğümüzde okulların açılmasına halen 1 hafta var, sadece 24 saat sonra annem, kardeşim ve yeğenlerim gelecek, Baron dünyanın bir ucundaki veterinerde, büyük kız 3 kg vermiş bir anda ve dünya herkes için dönmeye devam ediyor! Baron’un aşıları ve parazit hapları tam olmasına ve sürekli tasma takmasına rağmen, ‘kene’ sebebiyle uçurumun kenarından dönüp taburcu olmasına izin verilince koşarak onu almaya gidiyorum. Dil yine problem, ama Allahtan veterinerin yanındaki kız İngilizce biliyor da biz de durumunu net olarak anlamaya çalışıyoruz. Bu arada veteriner Hanım aramızdaki konuşmalardan Türk olduğumuzu anlıyor ve aniden Türkçe konuşmaya başlıyor! Yeni bir mucize! Meğer kökenleri, Yunanistan’da tanıştığımız bir çok insan gibi, bizimkilerle karışık, kendi ailesindeki herkes bizim dili biliyor, çocuklara da öğretmişler, çok şükür üzerimizdeki yüklerden biri hafifliyor ve karşılıklı Türk kahvesi içip, oğlumuzu alıp eve dönüyoruz. Tedavi süreci çok uzun, yazın yeniden bırakmamız gerekeceği aklımın bir kenarına yeni sorularla kazılıyor.

Paralel evrende Atina’daki işlerim ediyor, İstanbul’daki şirketimizde re-organizasyon yapılıyor, sürekli strateji ve planlama konuşuluyor, tüm mecburiyetlerimiz gerçek zamanlı önümüze düşüyor, ailem 4 gün için yanımızda, çocuklar hep acıkıyor, bolca oynuyor, çokça seker yiyor, telefona yapışıyor, kavga ediyor, yine de kısa bir süre için bile olsa bir arada olmaya şükrediyoruz! Ve efendim tam da bu şekilde ‘Easter’ kapanıyor. Allah kabul etsin. Ama daha Nisan’ın ortasındayız! Okullar ne zaman açılacak? Rutinler ne zaman hayat kurtaracak?

Gündem dolu: yazın işler devam ederken çocuklar nasıl oyalanacak, yaz kampı mı araştırsam? Yeni projeler geldi, onları ne zaman yerinde ziyaret edebileceğim, müşteriler bilgi bekliyor. 16 senelik şirketimizde köklü değişimler tam aynı zamana mı denk geldi? Yıllardır arka planda büyüttüğümüz Beliz’le ortak çocuğumuzun lansmanında geri sayımda mıyız? Çocukları sürekli bir yere taşımaktan aşırı yoruldum, Gürkan neredesin? Atina’ya neden bahar gelmiyor, modu mu yakalayamadı? Hafta sonu benden başka çalışan biri var mı? Yeteri kadar sıcak olmadığı için mi diyet yapamıyorum, yaza yine +4 kg ile mi gireceğiz? Bu ne biçim dolu okul takvimi, her güne neden bir şey koydunuz, bizimkiler anneleri her gitmediğinde bana trip! “Michael” filmini acaba dublajsız seyredebilir miyiz? Ne, o arada Mayıs mı gelmiş?

O halde yeniden görüşmek üzere 👋

Şubat çok hızlı geçince, Mart biraz daha durgun geçti, demek isterdim, geçemedi 🙂

Öncelikle Mart en soğuk ay oldu. Yunanistan’da değilmişiz gibi bir soğuk, beklediğimiz ılıman iklim hiç yaşanmamış gibi soğuk, meğer burada kış Mart’mış, şehre olmasa da kar bile yağarmış, biz gerçi pek yağmur da görmedik ama bolca gri gökyüzüne maruz kaldık, umuyoruz ki Nisan bütün dünyaya bahar olsun!

3 kişi kombinasyonlu tek TV kullanımı, yaşların arasındaki farkı da gözetilince çalışmadı, yedek bir TV almaya karar verdim. Evime çok yakın bir ‘Κωτσόβολος’ ​(MediaMarkt​’tan hallice) ‘dan aldım, satışçılarla biraz muhabbet edip 21:00’de dükkân kapanırken ek bir ödeme yapmadan ürünün eve gelmesini sağladım, (yoksa en az 3 hafta beklerdim), hazır akıllı davranmışken kurulum için de randevuyu organize ettim, 3 iş günü içinde de teknik bir abimiz geldi. Tabii ki kendisi İngilizce konuşmuyor, yine ellerde Chatgpt​, anlaşmaya çalıştık. O esnada ortaya çıktı ki, TV’nin çalışabilmesi için kutunun içinden çıkmayan bir ara kablo lazım-mış. Yunan’a taşınan birinin başına gelebilecek en büyük talihsizliklerden biri eksik malzemeyi temin etme savaşıdır. Kazanamayacağım bir mücadele olduğunu teknik de anlayınca, kendisine rica ettim, ‘bak zaten şurası 2 adım, sen koş git al ne gerekiyorsa, ben sana öderim’ dedim, adamcağız da gitti valla, sen yap bakiim bunu Almanya’da, Hollanda’da, Amerika’da, o kablo​yu yedirirler sorana, ama çok şükür bizimki gitti, elinde 9 Euro’luk fişiyle geldi, taktı, çalıştırdı, gitti, Allah kendisinden razı olsun 🙏

​Bu arada ‘apartman toplantısı​’ yapacağımız ortaya çıktı. ‘Biz malik değiliz, alt tarafı kiracıyız, ‘ne alaka’ desek de, komşu whatsapp grubunun mahalle baskısı ile apartmanın aşağısında buluştuk. Memlekette alışığız bol ikramlı, çaylı-kahveli, hatta bizim Harbiye’deki ofiste sazlı-sözlü toplantılara, e bu ne ayakta, apartman girişinde, 1 yönetici firma temsilcisi ve muhtelif katılımcılarla toplantı başladı. Takdir edersiniz ki tek kelime İngilizce konuşulmayan toplantıda varlığımın hiçbir önemi ve gereği yoktu, ama ‘​flexigyali​’ (ince cam panel) takılacağını anladım, geri kalanı ev sahibini bağlar dedik, bu tecrübeyi de cebe koyup kapattık.

​Çok Türk geliyor Atina’ya. Yatırımcı da geliyor, turist de, eş-dost da. Eksik olmasınlar tabii ama herkese ve her organizasyona eşlik etmek mümkün olmuyor, bu nedenle kendi favorilerimden küçük bir rehber hazırladım, test edip beğendikçe yeni isimler ekliyorum listeye, ‘geliyorum’ diyene önce bunu gönderiyorum artık, aklınızda olsun 😉

Annem telefon konuşmalarımızda bazen soruyor, ‘özlediğin bir şey var mı’ diye, adamlar sulu köfte satıyor esnaf lokantalarında, can bir şey çekemiyor; hiç içmediğim kelle paçalar, soğuk havalarda sokakta salepler, rahmetli babaannemin de yaptığı erişteli siyah mercimek çorbası bile var, daha ne yapsın Yunan 😃 Bir güzel mantıya denk gelemedik henüz, ama tarhana olan yerde olmaması imkânsız, biz bulamamışızdır.

Eski anılardan biliyorsunuz, içi yağmurda ıslanan aracımın randevusu bu aydı, gününde ve saatinde gitmiş olmama rağmen, resmen Instagram videosu gibi, ‘senin randevun Cuma’ dediler, ‘kardeşim bak, elimde email, burada takvim, seninkiyle uyuşmuyorsa ben ne yapayım’, ‘ama ablacım ben de Cuma yazıyor ben ne yapayım’, ‘e taaaa bilmem nereden geldim yap bir şey’, ‘walla yapamam çünkü senin aracı test etmek için 3 kişi lazım, 3 kişiyi çekersem sistem durur’, ‘sistem derken?’, ‘daha randevulu müşterini alamıyorsun zamanında’!, ‘ablacım sen Pazartesi gel, halledicem söz’, e ne oldu esas Cuma’ya, o belli değil, Pazartesi de bana hiç gelmedi, bir daha gidemedim, kısmet, belki sonraki ay ☺️

Bu arada eve bir de mektup geldi araçla ilgili (evet mektup! 2026 yılında) ve tabii ki Yunanca, meğer diyormuş ki aracın airbag’i acilen değiştirilmeliymiş, firma bunu üstelenecekmiş, kullanım acilen bırakılmalıymış, randevu alınmalıymış. E bunu Atina hızına uyarlayınca önce 19 gün randevunun verilmesini bekledikten sonra, serviste tanıştığım bir çalışana ‘bir bakar mısın bizim randevu ne oldu’ mesajıma istinaden, ‘acil ve önemli bir durum’ olduğundan, 21 Mayıs’a (!) randevu verdiler. Dedim ki, ‘Alman sizin uygulamanızı bilse toplatır bütün araçlarını buradan’, ‘yok onlar da her şeye gereksiz stres yapıyorlar hanımefendi, siz dikkatli kullanın, bir şey olmaz’ – tanıdık di mi 😉

Benim küçük sık hastalanıyor kışları, hep böyle, ama esas doktorumuz İstanbul’da olduğundan, yanımızda envai çeşit ilaç olsa da, bazen tıkanıyoruz. 3 haftanın üzerinde iyileşmediği bir süreçte, teyzesi ile kendi tıbbi tecrübelerimi (!) birleştirerek, bir tedavi kürü belirlememize rağmen toparlanmayınca, kendisini hastaneye götürmek durumunda kaldım. Doktor diyor ki, ‘çocuğa kim ilaç verdi’, ben, (‘ama teyzesine de sordum’). Güzel doktorcum bizim ülkede her evde aklına gelebilecek ilaç kombinasyonlarından en az 1’er set vardır, zamanında lazım olmuş ve herkes yedekli almıştır, biz yanımızda ilaçlarımızı taşırız, kültürel bir şey, yanlış anlama, diye açıklama yapmaya çalışsak da, devreleri yanmasına rağmen sakinlikle ‘doktor görmeden ilaç tedavisi yapmıyoruz, anlaşıldı di mi’ dedi ve çocuğa (tanıdık ve alışık olduğumuz) antibiyotik verdi 🙂 dedim ya, adres değişse de, bazı şeyler değişmiyor 🙂

Ne olduğu ve ne kadar süreceği belli olmayan ‘savaş’ tabii ki bütün dünyanın keyfini kaçırdı. Ortadoğu, bana göre hiçbir zaman düzlüğe çıkmayacak bir lojistikte olsa da, aklımıza hiç gelmeyecek ülkelerin zorla savaşın içine çekilmesi, yine bir sürü inandığımız, güvendiğimiz, hayal ettiğimiz dağlara ani karlar yağmasına sebep oldu, arkadaşlarımız zorda kaldı, geleceklerini, sistemlerini, hayallerini, belki de tam da yerlerinde ve yurtlarındayken, bir kez daha değiştirmek zorunda kaldı. Bunlar çok zor. Ayrıca hızlıca ve aniden birbirine sıçrayabilecek konular. Üzerinde hiçbirimizin kontrolü olmayan olaylar.

Dolayısı ile bu ayı gerçekten ‘bütün dünyaya aklı selimler ve barış gelsin’ diye bitirmek ve Nisan’ı ‘bahara giriş’ temasıyla yazmak istiyorum.

Görüşmek üzere.

Efendim bildiğiniz üzere Atina’nın 2G’si çok meşhur: grev ve gösteri.

Herhangi bir konu için, herhangi bir gün, herhangi bir yerde karşınıza kendisi veya (faturası) çıkabilir, gelenler her daim hazırlıklı olmalıdır. Bildiğimiz yerden olduğu halde yakalandığımız son olayı yazarak başlıyorum Şubat’a.

Türk yatırımcılar gelmiş, günlerce pestilimiz çıkmış, o proje senin, bu bölge benim, kahve-yemek molası vermeden, şehir/kültür tanıma turuyla karışık, karış karış gezmişiz, yorulmuşuz, kendimize mükâfat vermek açısından nefis bir balık lokantası seçmişiz, tadı halen damağımızda olan yemekleri bir güzel midemize ve hafızalarımıza indirmişiz, yaklaşık 11 civarında onlar otellerine ben evime dönmek üzere ayrılmışız, sonun başlangıcı bu.

Biliyorsunuz UBER kullanıyorum, çağırdım, biraz meşgul, bekleme var, ok sorun yok, hava zaten çiçek, hatta ‘acaba biraz yürüsem mi’, resmen bahar, kontrol ediyorum, gelen giden yok, önemli değil, gelir birazdan, ‘oh tertemiz havayı içime çekeyim’, gökyüzü de tüm aydınlığınla tepemde, biraz gecikti yönlendirme, APP’i kapatıp açsam daha hızlı olur mu, ‘cancel’ edip bir daha deneyeyim, alla alla değişik, halen birine yönlenmedi, şehir bu gece ne kadar da boş, hafta içi diye mi, bir gariplik olmasın, belki güncelleme gelmiştir, alternatiflerini de kontrol edeyim, onlar da çalışmıyor, Internet mi kesildi, yok ya saçmalama ne alaka, Avrupa’dasın ya, en iyisi polise sorayım, o da ne, ‘taksi grevi’ mi başladı? Hep haber verirdiniz önceden, neden söylemediniz? Söylendi mi, nerede yazıyor? Aaaa bak, gösterdiğin haber diyor ki ‘gece yarısından sonra’! ben bekliyor saat 11’den beri, eee şimdi noolacak, belli bir saatten sonra otobüs de metro da yok burada, İstanbul değil ki Atina! Polis kardeş, bak şimdi benim evde 2 çocuğum var, sizce eve nasıl döneceğim? “Sen de haklısın da, ben mi bırakayım?”, “Yok bırakma da, bir çaresi olması gerek, yürüme mesafesi 2 saat, ben kuzeydeyim, mümkün mü sence”? Diil de, eee ne? Telefonumun da şarjı APP denemeleri yaparken %7’ye düştü, bakıcı eve dönüyorum diye çocukların başından ayrıldı, küçük uyuyor, büyük ayakta, 35 saniyede bir ‘hallettin mi, geliyor musun, biz ne yapacağız’ diye soruyor, otostopa mı geçsem, yasak mı burada acaba, şimdi bu yaşta başımıza iş açılmasın gece gece, biraz daha yürüyeyim, X95 havalimanı otobüsünü yakalarım belki, o daha farklı saatlerde çalışıyor, keşke topuklu giymeseydim, neyse söylenme, yol uzun, ‘arama kızım pilim zaten az, bir gelişme olursa ben sana yazıcam, telefonum kapansa da bil ki mutlaka eve geleceğim, korkma, annen halleder’ (nasıl hallecekse), merkezdeki Hilton’un önündeki durak iyi, oradan bir araç bulma gayreti içine gireyim, yoruldum da, aaa aklıma geldi, komşu whatsapp grubunu ‘iyi gün kötü gün’ için kurmadık mı, yazayım, ayakta olan varsa gelip alsın beni, naapiim, yazdım, 3 komşu geri yazdı, henüz gelmeyi teklif eden yok, korsan taksiniz yok mu ya, girişimci yeni fikirler çık aklımdan, olaya odaklan, yeni APP’lere kayıt açmak için şarj zaten yok, çok da yüz göz olamam di mi, sonuçta balkonlardan birbirimize el sallıyoruz en fazla, yine de 15 dk. içinde gelen olmazsa birinden beni almasını rica edeceğim mecbur, sordum, utanmalar yalan oldu, Dimitris ‘ben gelirim’ diyor, apartmandaki yangın alarmı kapatma, bozulan garaj kapısını tamir etme, çalışmayan zilleri yönetime bildirme zaten bütün teknik işler kendisinde, gelsin alsın ya, naapalım, olur bazen böyle şeyler, derken sarı bir taksi görüyorum, ‘dur dur’ diyorum, duruyor, grev mi bitti nooldu, ‘Allah rızası için beni alır mısın çocuklar evde bekliyor greve sonra devam etsen olur mu’ diyorum, “I don’t speak English” diyor, beklediğim an, o zaman al sana evin adresi, hadi uçalım 🙂

Sonuç: 11’de başlayan taksi bekleme macerası sabah eve 1.45’de dönmeyle sonuçlandı, yatırımcılar, transfer araçları ‘sold out’ olduğu için otobüsle havalimanına gitti, sokaklar yürüyen insanlarla doldu, grevlerin hastasıyız 🙂

Bu ay Merkür’le ilgili bir sorun mu vardı bilmem ama zaten küçücük olduğu için günde 3 kez çalışan bulaşık makinam bozuldu! Bozulması mı daha kötü, tamir ettirme organizasyonu mu, karar veremezken apartmanı yöneten profesyonel şirketin bir personelinden rica minnetle olayı çözmelerini istedim, ‘zaten garanti kapsamında bir şey olmaz’, neyse sadece parça değişecek, yaza kadar beklememe gerek kalmadan 11 gün elde yıkama ile bu da çözüldü.

Geldik arabanın derdine. Aşırı yağmur yağdığı zaman arka koltuklar ıslanıyor! Küçük kızım söylediğinde gümbür gümbür ‘saçmalama’ dedim ‘Alman arabası bu’ ama doğru çocuk, bildiğin ıslak! Tavana bakıyorum, iz yok, kapılara bakıyorum bir şey yok, e biri gelip arabanın içine özellikle su dökmüyorsa, bir sorun var! 37 tane sadece Yunanca konuşan memurla ‘İngilizce konuşan biri varrrr mııııı?’ çabasını aşabilip ‘after sales service’ den randevu alabildim, yakın (!) bir tarihe tabii, 3 Mart! Ya kardeşim bizim Halil Usta’ya akşam mesaj at sabah 9’da aracın askıda, 3 Mart ne ya, ne kadar dolu olabilirsiniz, zaten nüfus 3 milyon! Neyse, beklemedeyiz, sessiz ve izsiz ıslaklık çözüldü mü çözülmedi mi kısmını ancak sonraki ay yazabileceğiz 🙂

Hazır Murphy etraftayken, apartmanda aynı katta oturduğum, hatta ilk başlarda pek de seviştiğimiz kapı komşumuzla da neredeyse karakolluk olduğumuzu yazmadan geçmeyelim. Mevzu şu; kapının önüne ayakkabılık koydun, köpeğim ondan korkuyor, evden rahat çıkamıyor! Komedi dizilerinde kullanılamayacak kadar saçma bir replik, ama esas konu tabii bu değil. Amerikan-Greek bir kadın kendisi, akıllı, bilgili hatta epey de eğitimli, ağır manipülatör, iki kültürü ve dili çok iyi biliyor diye kendini ‘diğerlerinden fazla’ varsayıyor, kontrol ve üstünlük sağlamak için her türlü sahne performansı kendisinde, e bizi de görüyor, kendi başımızayız, dili, yolu, yordamı bilmiyoruz, kanunlardan bi haberiz, kim ne derse ona inanırız, SANARAK, bana, bir daha yazıyorum, BANA, haddinden fazla akıl öğretmeye çalışmanın ötesine biraz da saygısızlık çerçevesinde kendini otorite sanıp ahkâm kesince, içimden (hep) son ana kadar sakladığım akrep çıktı! (Amerikalı ondan anlar diye) ‘uzaklaştırma kararı’ istedim, o kadar yani! Olay işi çığırından çıkarmaksa, uzmanlık alanım zaten, kitabını yazdım kızım ben huysuzluğun, üstadıyım, derecelerim, davalarım, duruşmalarım gani gani… Keza Yunan avukatım (çok şükür) sakin, ‘bırak, boşver, dünyanın her yerinde var böyle tipler, ülkenin temsili değil’…

Özetle diyeceğim odur ki, bir süre sonra kocasız, bacısız, arkadaşsız, dünyanın bir yerlerine çocukları ile taşınmaya hazırlanan o güzel yürekli cesur kadınlar (siz kendinizi biliyorsunuz), biz Atatürk’ün çocuklarıyız, Türk’üz, asla sinmeyiz, çok gerekirse sindiririz, geri adım atmayız. Aklınızı ve ruhunuzu –karşınıza ne çıkarsa çıksın– kaybetmeyiniz, deli tarafınızı unutmayınız, siz tüpleri çakmakla kontrol eden nesilsiniz, film saatini kaçırınca müteakip haftaya kadar bekleyen son sabırlı kuşaksınız ve Internet yokken de hayatta kalabiliyordunuz, unutmayınız, unuttumayınız 🙂

Son olarak oturduğum sokakta yaptığım ‘show’u da anlatıp ayı (sadece ilk 2 haftada olanlarla) kapatıyorum.

Cumartesi günü sokağın ortasına koca taşınma kamyonunu dayamışlar, sola park etmiş bütün araçlar bloke, garaj kapısı bloke, sokağın girişi bloke, apartman kapısı zaten bloke, ama benim çocuklarla acilen çıkmam lazım. Ağız dalaşı kotam dolduğu için, ‘abim şunu biraz ileri geri alır mısın’ muhabbetti yapamayacağımdan, arabaya bindim, 330 tane mm’lik manevralarla, bolca kaldırıma çıkararak, aracımı olduğu yerden çıkardım. Sokaktaki taşımacılar, taşınan komşular, yoldan geçenler, herkes birden ‘very good driver’ diye alkış kopardılar; canlarım, biz İstanbul’da her gün ne ‘show’lar yapıyoruz araçlarımızla, ona ‘Turkish driver’ diyeceksin, zaten ‘very good’ oluyor otomatik ❤️

Kızlar bu vesileyle annelerinden bir kere daha hem utandı hem gurur duydu, e onların şansına da ben düştüm, naapalım.

Mart’ta görüşmek üzere.

Atina İstanbul’un arka bahçesi. Öyle küçük değil ama, düğün, nişan, doğumgünü, haftasonu kaçamağı, kızlar geceleri, mezuniyet buluşmaları, aklınıza gelen-gelmeyen her şey burada, herkes burada. Adalardan büyük şehre intikal etmiş Yunanistan sever Türkler. Bu hep böyle miydi, algıda seçicilik mi yapıyorum, yoksa hayatı kaçırdığımız şehirlerden kısa da olsa uzaklaşmak bir sebep mi, bilmiyorum ama herkes sürekli “komşu”da, muhtemelen en fazla ziyaretçi uyruğunu kimseye kaptırmamışızdır.

Özel okulların yeni ücretlerini açıklamasına sayılı günler kala, Atina’daki okullarda Türk veliler için bekleme listesi oluşmuş durumda! Çocuklar yaş farkı gözetilmeksizin 2 saati aşan değerlendirme ve sınav süreçlerinden geçiriliyor. Bunun temel nedeni açık, 51 kura rağmen, Türkiye’ye kıyasla daha ulaşılabilir maliyetlerle sunulan kaliteli eğitim. Yakın gelecekte, babaların büyük şehirlerde çalışmaya devam ederken, çocukların anneleriyle birlikte başka şehirlerde yaşamaya başlaması olası bir senaryo haline geliyor.

Yunanca dili öğrenme isteğimi kısa süreli olarak rafa kaldırdım. Zaten memlekette herkes Ağustos böceği, kışı çalışarak geçirmeyi dünyanın en zor dillerinden birini öğrenmeye tercih ettim, az biraz içim acısa da o kadar emeğe, şimdilik beklemeye aldım.

Önemli bir toplantım var, sabah kuaföre gider öyle yetişirim diye plan yapıyorum, manikürcü abimi aradım, “Andreas sabah 10.00’da sizde olsam ½ saate çıkar mıyım” demek için, “ama Burcu’cum biz dükkânı 11.00’de açıyoruz” dedi, canım biz o saatte öğle yemeği yiyoruz İstanbul’da, en azından siparişini geçmiş oluyoruz.

Temizlettirmek üzere bir kaç ayakkabı ayırdım, defalarca dükkânında denk gelemediğim ayakkabıcıya gittim, önce tabii dile takıldık, Chatgpt koşarak yetişti, anlattım, ayakkabıları da aynı anda tezgaha yerleştiriyorum, derdimi ilettikten sonra usta telefonu istedi, uzun uzun Yunanca konuştu, sonra Chatgpt kendisi harekete geçtiğinde dedi ki, ‘temizlik için ayakkabı mı getirilirmiş, basit işleri kendim de halledebilirmişim, güzel sprey ve fırçalar varmış (bu arada paralelde tezgaha getirildiler), onlarla güzelce temizleyebilirmişim, para vermeme gerek yokmuş, tamir edilecek bir şey olursa geri gelebilirmişim’, bilgisiyle birlikte, elde ayakkabılar, sprey ve fırçalarla, 12 Euro ödemiş şekilde eve geri döndüm.

Konfor her zaman hayal ettiğim gibi sonuçlanmasa da, Atina’nın esnaf halini çok seviyorum ❤️

Bu arada bazen ‘Google Maps’i tüm ısrarına rağmen atlatıp, daha az trafiksiz ara yolları kendim bulabiliyorum 🙂

Bu yazıyı okuyan kaç kişi hatırlar bilmiyorum ama çooooooook eskiden apartmanlar altında benzinciler vardı, onlardan burada halen var! Diyorum ki, ‘bunlar yasak değil mi, bütün apartman içindekilerle birlikte en ufak bir terslikte yok olur, evet ama onlar eski ruhsatlı, ancak iş yerini kapamaya karar verirlerse yeniden ruhsat alamıyorlar’, eeee peki o zamana kadar ne oluyor, Allah Kerim.

Atina’daki en tuhaf konulardan biri de bir destinasyondan diğerine gittiğin yolların garipliği. Sanki asla varmak istediğin yere gitmeyecekmişsin gibi o kadar acayip ve ara sokaklardan varıyorsun ki  hedefe, her seferinde şaşırıyorum.

Otobanlarda, bizdeki kadar sık olmasa da, maalesef ölü hayvanlar görüyoruz.

Atina ‘beyaz çorap’ testinin yanından edebilecek bir şehir zaten değil, önceden yazmıştım, Japonya, kendi işine bak kardeşim!

Erken yaşta evleniyorlar. Çocuklarının büyümesine eşlik eden ebeveynler var halen. Boşanma pek yok. Ortodokslar tutucu mu bu konuda bilmiyorum ama, ritüeller, bayramlar, oruçlar, ayinler ciddi. Günlük hayatta din baskısı asla yok ama nikâh, vaftiz, cenaze söz konusu olunca kilisenin, kültürün ve en çok da ailenin etkisini, gücünü, ağırlığını biz bile hissediyoruz, değişik.

Ona rağmen saygılılar. Kendi dışındakilere de aynı kucağı açıyorlar. En çok sevdiklerimizden.

Yaz için henüz gitmediğim adaların araştırmalarına giriştim. Bildiğiniz üzere ruhum hep seyyah, bedenim de eşlikte, şimdilik 🙂

Mart’ta görüşmek üzere 🙏

6 Ocak 2026 itibariyle 17 derece Atina’dan herkese iyi yıllar dileriz! Umuyorum ki hepimizin hayallerine en yaklaştığı sene olsun 2026, ülkemize, ailelerimize, çocuklarımıza, sağlık, bereket ve huzur getirsin…

Efendim biz bu yeni seneye, hayatımızın %90’ı gibi, 3 kişi başladık. Atina’ya araba yolculuğu ile yaklaşık 2.5 saat mesafedeki ‘Arachova’ kasabasına gittik. Mahallînin “Kış Mikonos’u” olarak adlandırdığı küçük bir yerleşim burası. Küresel ısınma nedeniyle, dağlar henüz kar atında olmasa da, yağacağı günün umudunu taşıyor. Teknik olarak trafiğe kapatılabilecek kadar küçük ve dar sokakları, şimdilik araçlarla yayalar birlikte paylaşsa da, zamanın ekstra yavaşladığı yerlerden biri olması nedeniyle, kornasız, kavgasız, sükûnet içinde, aynı zamanda dolu, canlı yaşıyor bölge. Geceleri o kadar sessiz ki, sessizliğin sesini duyduk! Görülecekler listenize gönül rahatlığıyla ekleyebilirsiniz.

Arachova 2025’in son durağıydı. Önceki hafta İstanbul’a gittik. İnsan değişime hızlı adapte olabilen bir canlı ya, biz de sanki 22 milyondan gelmedik de, hep 3-5 milyonluk bir şehirde yaşamışız gibi, yuvamızda her yöne minimum 1 saat 15 dk. süren  trafikten, günde yapmamız gereken 10 maddelik listeden sadece 1 tanesini tamamlayabilmekten, yapmak istediklerimizle yetişebildiklerimiz arasında sürekli seçim yapmaktan çok yorulduk. İçindeyken anlamadığın ve sohbet amaçlı şikâyetten öteye geçmeyen söylenmenin, dışarıdan geldiğin zamanki ağırlığı meğer başkaymış. Ama tabii ki, inkar edilemez sıcaklık, aitlik, tanıdıklık, insana çok iyi gelen o yakınlık, ‘EV’ hissi, inkar edilemez. Evi ev yapanlar da ailemiz ve zamansız devam edebildiğimiz şahane dostlarımız ❤️ İyi ki varsınız, hep var olun ❤️

19/12/2025’de Atina yarı resmi bir şekilde ‘kutlama’ haline giriş yaptı zaten. Okullar tatil oldu. Sokaklar, iş yerleri, meydanlar, mekanlar, Noel ve Yılbaşı havasına hızlıca büründü. Bir sürü yılbaşı partisi, Noel pazarları, kutlamalar, etkinlikler arka arkaya yapıldı. Bunlardan birinden dönerken UBER’den taksi çağırdım, taksi kullanmaktan daha etkili ve güvenli buluyorum nedense bu uygulamayı, taksi şoförü beni tanıdı, gideceğim sokağa kadar biliyordu, çünkü şehir gerçekten çok küçük 🙂

Atina genel olarak açık hava şehri gibi. Yağmurlu olduğu zaman herkes yasta, içine kapanıyor. Bizdeki gibi AVM bolluğu da olmadığından, sığınacak kapalı alanları da pek yok. O yüzden belki de, çocukluğumuzdaki gibi birden fazla aile hep bir arada, her yaştan çocuk diğeri ile oynayacağını biliyor, kahvaltı-öğle-akşam yemeği ayrımı olmadan çocuklar her yere taşınabiliyor, geç ev partilerine bile çocuk götürülebiliyor, bakıcı bolluğu olmadan hayat ve keyif paylaşılabiliyor. En çok sevdiklerimden.

Bahsetmiştim, bize de arada bir yardımcı geliyor. Son geldiğinde yılbaşı üstüydü, ben de ufak bir parti verecektim, bir kaç saat ekstra kalmasını rica ettim, kaldı, bir sonraki gün orijinal geleceği gündü, görüşmek üzere anlaştık. Sabah (Chatgpt tercümesine göre) bir önceki gün çok yorulduğunu, çalışmak için uykusunu alması gerektiğini, bu nedenle dinlenip sabah 9 yerine 11.30’da geleceğini iletiyordu.

Ey İnsan! Yaşam kalitesi yönünden Yunan’ı hiçbir zaman yenemezsin, öncelik hep yaşamak, öylesine değil hem de, bilinçli bir şekilde, kendini koruyup, kendini severek yaşamak! Hastasıyız.

Geldiğimizden beri epey Yunan aileyle tanıştık. ‘Merhaba’nın ardından gelen üçüncü cümleden sonra mutlaka yemeğe, evlerine, adalara davet ediyorlar, hem de öyle lafta bırakmadan, takip ederek, ağırlamak isteyerek, zaman vererek. Onlar da bizi merak ediyorlar muhtemelen 🙂 Dolayısı ile iki ülke basınında ne yazılırsa yazılsın, bu bağın kopması, ayrılması, ayrışması zor. Türk mutfağı lezzet açısından halen Yunan mutfağından ileride olsa da, buranın da insanı çok insan, dostu çok dost.

Zaman zaman bizim basında “Yunan’a düzenlenen turlar” adı altında bazı isimler görüyorum, anlamıyorum, çünkü bizdeki 1milyonculardan hallice, Çin’de üretilenlerden daha kalitesiz, çoğunlukla hiç de gerek olmayan, tüketime yönlendiren dükkânlara, abartılı, gereğinden fazla övülmüş, parlatılmış koca süpermarketlere aldanmayınız!

Tatil bitti de sanmayın buralarda, bugün de resmi (ve dini) tatildi (Epifani) mesela! Allah nasip ederse 8 Ocak’ta okullar yeniden açılacak da, herkes rutinlerine kavuşacak. 1 sene burada 10,5 ay yani, matematik değişti yeniden 🙂

Ha bir de memlekette sivrisinek kış uykusuna yatmıyor, nasıl yatsın 🙂

Şubat’ta görüşmek üzere.

“Home Sick”. Sözlük anlamıyla insanın evini özlemesi, memleket hasreti çekmesi. İstatistiklere göre, ilk 6 ay içinde, bildiğinden, yerelinden, ‘ev’inden uzaklaşan her insanın, hissetmesi doğal olan ‘aidiyet’ duygusu.

Henüz filizlenmedi. Yaşımla, tercihlerimle, kabullerimle ilgili olabilir, veya hissizliklerimle, emin değilim, ama mantığımla duygularım arasında kalmadığım bir dönemde olduğum için, mevcut durum iyiyse, hayatın dünyanın her yerinde benzer rutinlerde devam etmesi bilinciyle belki de, henüz burnumda tütmedi. Annem, kardeşim, yeğenlerim, çok yakın arkadaşlarım zaten ziyarete geldiler, hikâyelerimize yeni sayfalar ekledik, ortamımızı beğendiler, onaylanma mühim ya bizim kültürde, içimiz, gönlümüz rahat, ‘aferin’ denmesinin hazzıyla, seçimlerimize sarıldık.

Dönemimde, dostluklar, komşuluklar, iş arkadaşları, rakipler, mahallenin insanları, çok gerçekti. İyisiyle, kötüsüyle, eksiğiyle, fazlasıyla, ayarsızlığıyla hep doğruyu söylerdi. Kızdığın, kırıldığın çok zaman olurdu ama yine onlar orada olurdu. Özlediğim tek şey, gerçek dostlarım. Diğer ‘tanıdıklar’ı tarihin sayfalarının üzerinde bir isim olarak bırakalı çok zaman oldu zaten. Nasipse, kısa bir süreliğine olsa da, bu ay kavuşacağız canlarla.

Daha iyi anlıyorum küçük zamanlara sıkıştırılan programları, arka arkası kesilmeyen doktor randevularını, yanında geri getireceklerinin sen gitmeden varsın organizasyonunu. Koşarak geçecek her şey, belli şimdiden, ama olsun, hepimiz mutluyuz. Sonunda hepimiz eve döneriz.

Atina’yı seviyorum. Hatta uzun zamandır ‘neden seviyorum’ diye de düşünüyorum. İstanbul’un üzerine başka aşk olmaz derler ya, aşklar da yeniden var olabiliyor. Binalar düşük katlı olduğu için her daim gökyüzü ile temastasın. Havanın yağmurlu veya gri olduğu sayılı günler haricinde, iletişimin hep yukarısıyla, direkt olarak. D vitaminine de konumlandıklarından, için hep bahar, hep ferah. Boğulmuyorsun, basmıyor.

Yine de, özellikle de bir Yunan, ‘neredensin’e cevabı ‘İstanbul’ olarak alıyorsa, duruyor, tartıyor, (belki de küfretmemek için) nefes alıyor, ‘yani İstanbul’dan Atina’ya mı taşındın?’ diye bir kez daha soruyor, teyit ediyor, akılsızlığımızın seviyesini test etmek için muhtemelen çünkü onlar için İstanbul algımızın üzerinde bir özlem, bilinçlerimizin ötesinde bir arzu, bir yürek sızısı. O yüzden hep bir neden sorguluyor, ‘aşık mı oldun’, ‘işin yüzünden mi’, ‘turizmde misin’, alt başlığı mutlaka öğrenmeye çalışıyor, ‘yok kardeş, canımıza tak etti, bir de komşuyu deneyelim’ demiyoruz, diyemiyoruz, kestirip atıyoruz.

Deprem’i çok soran oldu. Valla var. Sallanıyoruz. İzmirlilerin herkesten daha alışık olduğunu söylerler depreme, bilmiyorum, ama buradakiler alışık. 5.2’de uykumuzdan uyanıp bizden başka kim panik atak geçiriyor diye balkondan komşu kontrolü yaptık, oturdukları sandalyeden kalkıp kanal değiştirmediler. Duruyorlar. Alışkınlar. Binalar sadece alçak değil çoğunlukla yatay. Korkmuyorlar. E biraz biz gibi, ‘Allah’a emanet’ kısmı da var. Kendi ülke nüfusu kadar insan kaybetmedikleri için, travmatik değiller.

Elektrik kesiliyor. Uzun uzun hem de. Jeneratörün icat edildiği bilgisi henüz mevcut değil. Yağmur yağarken asla kullanılmaması gereken bir keşif asansör. Sokakta yapılan bir tadilat sonunda, tahrip edilen yerlerin tamirinin ne zaman biteceği belirsiz. Yine de kimse şikâyet etmiyor. CIMER gibi bir altyapıya geçtiklerini görebilmemiz için, önce normal altyapının tamamlanması gerekiyor. Göremeyeceklerimizden.

Terziye gittim bir kez daha, küçücük iki tane dikim işi var, aynı gün lazım, rica ediyorum, ‘tamam otur bekle yapalım’ diyor, sohbet ederken iş bitiyor, borcum ne diyorum, ‘bizden olsun bu sefer’ diyor; artık terzim de sabitlendi 🙂

Bir Sinan, bir Sait, bir Alev, bir Gamze olmasa da, kendime bu ay bir de kuaför edindim, saçlarımın diplerini boyattım. Yarı Yunanca yarı İngilizce anlaşıyoruz, oluyor. Kaprislerimi, sabah 8’de dükkân açtırmalarımı, mesai sonrası makyajı talep edemesem de, tırnaklarımda kırmızı ojelerim mevcut.

Yunanca öğrenme nasıl gidiyor? Tabii ki sınıfta, ‘inek’ kontenjanından, iyi öğrencilerden biriyim, hatta o kadar ki, küçük bir burs bile vermişler notlarım çok yüksek diye. Gel gör ki, ağırlıklı olarak ‘teknik’ öğrettikleri için, bildiğim 3 cümle ile kurulan diyaloglar dışına taşan ilk 4 saniye sonrasında, ‘Ali Topu Tut’a derhal geri dönüyorum, konuşmak kolay değil. Yani alfabeyi sökmek veya okuyor olmak, yazanın sana bir şey ifade ettiği anlamını taşımıyor. Değişik bir deneyim. Ve tabi bir de, kısa zamanlı hafızam nedeniyle, sınavdan bir gün önce ve sınav sabahı çalışıyorum ki, hatırlayabileyim. Sonraki 3. günde zaten yeniden temel bilmeyişe dönüyorum. Yine de yılmadım. Devam edeceğim.

İstanbul metrosunu kullananlar için, mesainin en yüksek olduğu saatler haricinde, Atina metrosu bizimki ile karşılaştırılamaz. Evet bir sürü yere gidiyor, ama gitmediği yer de çok, inşaatı devam eden durak da ve tabii ki, o da zaman tünelinden nasibini alanlardan 🙂

Bizim ülkede bir yer ‘gelişiyor’ diye duyum aldığımızda, bölgenin kendini yenilemesi 2-3 sene, kapladığı alan çok büyükse 4, hadi güzel hatırınız için 5; ancak burada biz zaten görmeyiz, çocuklar bile göremez, ortalama ‘gelişme’, yani ‘değişim-dönüşüm’ konusu 25-30 sene. Acelesi yok 🙂

Uluslararası arenada gayrimenkul yatırımına bağlı oturum ve vatandaşlık programları işim olduğum için, ‘Golden Visa’ gibi teşvik programlarının bu ülkeye çok faydası olduğu kanaatini taşıyorum. Yatırımcının parası ve müteahhittin çabası ile bütün ülke baştan aşağı yenileniyor. 7 sene sonra başka bir Atina’dan bahsedecek olmamızın en büyük göstergesi, 2 milyon m2’lik eski havalimanı inşaatı.

Bugün okullar tatil. Hava 14 derece. Ciddi bir yağış bekliyorlar. Ülke üst seviye alarmda, telefonlara yine bangır bangır alarmlar geldi. Okul whatsapp grubundaki (çok bilen) annelere sordum, ‘hava durumunda ne sorun var yağmurdan başka?” diye, artık muhtemelen anne arkadaşım yok ve bir kez daha kınandım 🙂 Çinli bir babayla dedikodu yaptık, çünkü biz de (onlarda da) ortalığın bu kadar yardırılmasını gerektiren bir şey olmuyor. Ya da biz her gün o kadar çok yoruluyoruz ki ülkenin dertlerinden, biraz fazla yağmurun haber değeri olmuyor, o da olabilir.

Ve bir de, arabamı artık sadece otoparklara park ediyorum 🙂

2026’da görüşmek üzere.

Gölgede soğuk, güneşte sonbahardan selamlar!

Annem İstanbul’dan ayrıldığımızdan beri bizi ilk defa ziyarete geldiği için tabii ki midemizi Türk yemeklerine doydurdu. Çocuklar kıymalı börek yesin diye neredeyse her gün gittiğimiz markete o gün de yufka almaya gittik. İngilizce, Greek, Google Translation Allah ne verdiyse taze yufka arıyoruz, markette bize yardımcı olmaya çalışan bir kadıncağız ‘kardeşim neden Türkçe söylemiyorsunuz, yufka arıyorsunuz, al işte yufka’ dedi, meğer karpuz-inin yanında duruyormuş da, biz anlamamışız 🙂 Ortak kelime çok, sonuna -iki koydun mu Yunanca, olmasa da oluyor 🙂

Hani bizim güzide şehirlerimize normalin bir tık üzerinde yağmur yağdığı zaman araçlar ve insanlar yüzmeye başlar, Amerikan filmlerine döner ya ana haberler ve ertesi gün gazeteleri, Batı demeyiniz efendim, alt yapı eksikliğinin benzerliği aynen bizimki, o beğenmediğiniz Fethiye-Muğla fotoğraflarını Atina’da da rahatça çekersiniz, müsterih olunuz.

Yine de bir şekilde Avrupalı, yol yapacağı veya yolun içine göçük açacağı zaman tabela koyuyor, he ne yazıyor onu bilmiyoruz, kaç gün süreceğini, greve mi gittiklerini, fazla çalışma saatini kabul edip etmediklerini ayrıştıramasak da, orada bir şey olacağını ve senin oraya dahil olmaman gerektiğini bir şekilde anlatıyor. Özetle, bir pankart görürseniz ‘olay nedir’ diye chatgpt’ye sorun ama çok inanmayın 🙂

Büyüklük-küçüklük mevzusuna da bir örnekle açıklık getirmek isterim. Aracı ilk defa valeye bırakmaya karar verdim, şehrin içindeyiz (tecrübeliyiz artık, bknz. son macera), baktım otopark henüz boş, diyeceğim ki, ‘beni iyi bir yere al, arkama araç koyma, çabuk çıkayım’, anladı bakışımdan, ‘merak etme, otopark çok büyük 140 kişilik ama 7 valem var, beklemeden çıkarsınız’. Ah be Babam, senin büyükten anladığınla benimki ortak platformda asla buluşmaz; bak şimdi, bizim sitede 289 konut var, min. 2 araçtan hesap et, nasıl anlaşalım biz seninle bu kavramlarda 🙂 Özetle, her şey algıladığımızdan, tecrübe ettiğimizden, beklediğimizden küçük, çok kolay alışılıyor ve hayat daha basit oluyor!

Kapalı mekanlarda, kulüplerde, barlarda sigara içiliyor. Benim yaş grubum ve üstü normal sigara, gençler elektronik versiyonların hepsini kullanıyor. Sıra beklediğin herhangi bir yerde ‘içeride bir tanıdık’ varsa, hemen öne geçiyor veya alınıyorsun, bir de güzel bir ön-bahşiş verirsen. Aynı.

Halloween, okullarda düzenlenen partiler haricinde, Türkiye’mizde çok daha havalı etkinliklerle kutlanıyor 🙂 Yunan’ın 28 Ekim’i ile 29 Ekim’imiz sadece arka arkaya değil, aynı zamanda benzer şekilde kutlanıyor. Okullarda tören, mavi-beyaz kıyafet, bolca bayrak satışı, asılışı, resmi tatil.

Şimdi efendim Atina’mızda Kolonaki diye havalı bir semtimiz var, İstanbul’un Nişantaşı’sı. Herkes ve her şey sürekli olarak üst üste, devamlı trafik var, bütün güzel butikler, restoranlar, galeriler orada, şık adamlar, kadınlar, iş hayatı, prestijli ofisler, sanatçılar, aklınıza ne gelirse. Bendeniz de bir toplantı vesilesiyle, minik kiralık aracımla bölgeye intikal edip, sözde güzel bir yere park ettim. Toplantı bu ya, uzadı da uzadı, saha ziyaretine bağlandı, yaklaşık 3 saat park etmiş bulundum. Normalde servisle gelen kızımı da o gün okuldan almam gereken bir Cuma saat 15.00’de aracın yanına gittiğimde, ön ve arka plakaların olmaması şokunu yaşadım! İstanbul’da olsak ‘çaldılar mı’ diye şüpheleneceğim görüntü karşısında ‘ne oldu acaba’ aranmalarına başlamışken, baktım bir pembe kâğıdı sileceğe yapıştırmışlar, belli ki ceza kesilmiş. Alfabe sorunsalı nedeniyle, niye kesilmiş, kaç para, nereye ödenir, plakalar nerede gibi sorular cevaplanamadığından, günün geri kalanını plakasız geçirip akşam 21.00’de (tabii ki çocuklarla) karakolları gezmeye başladım, “hocam bana bir ceza kesilmiş de, olay nedir, bir anlatsanız” diye.  Bildiğimiz usul, görevli polislerin kapalı mekanda cam açmadan sigara içtiği için duman altı olan, eski açık kahverengi mobilyalı karakollardan 2 tanesini ziyaret ettikten sonra anladık ki, plakanın trafik polisleri tarafından çıkarılması ülkede normalmiş, ceza ödememeyi engellemesi için bir yöntem olarak kullanılıyormuş, hatta bunu -hafif de gururlu- ‘it’s the Greek way’ (Yunan usulü) olarak da pazarladılar, cezayı postaneye ödemek gerekiyormuş, erken ödeyen %50 indirimli öder konfirmasyonunu alınca da chatgpt’den mecbur eve döndük.

Ertesi gün 13.00’de aracı teslim etmem gerektiği ve ‘plakasız nasıl edeyim’ sorunu nedeniyle, yine sabahın erken saatlerinde bahsettikleri plakaları toplayan birime intikal ettik (tabii ki olaylara her daim alışık çocuklarla). Neyse olayı anlattık, iphone’dan çektiğimiz fotoğrafları gösterdik, ‘yasak tabelası nerede’ diye sorduk, arkası dönük tabelayı gösterdiler, ‘e peki bu diğer park eden araçlar ne’ dedik, cevap alamadık, ‘peki dedik bizim plakalar nerede’, şükür orada, ‘ehliyetini ve kimliğini alayım’ dedi polis, verdik, yine anlamadığımız bir şeylere imza attık, ‘plakaları istiyor musun’ dedi, ‘e herhalde, ‘o zaman’ dedi ‘seni 10 gün trafikten men ediyoruz, ehliyet bizde, haftasonları da sayılıyor çok üzülme, görüşürüz’, ‘ya abi biz yabancıyız, senin tabelanı kendi adamın bile anlamıyor, ben nasıl anliim, hem zaten sadece yanlış park ettik, zaten araç kiralık (ismime olan sözleşme kontrolü yapmadı sanmayın!), yani bu kadar dahil edilmemize gerek var mı, ehliyetsiz olmaz’ filanlar işlemedi, plakaları aldık, ehliyeti bıraktık çıktık. He bir de, %50 indirim olayı da yalan, formlar eskiymiş, masraf olmasın diye yenisini bastırmamış, yazanı ödüyormuşsun 🙂 Özetle, aracınız kiralıksa sokaklara park edip macera aramayın, 5-10 Euro verip otoparka bırakın!

Atina çocukluğum. Resmen zamanda geriye doğru yolculuk.

Sarımsaklı’daki vidanjörler bile var 🙂 Benzincide sigara içen pompacı da bizden 🙂

Bir de kış saati uygulaması var, artık aramızda 1 saat fark var.

Bu ay ziyaretçim çok. Sevinçler tavan.

Gelecek ay görüşmek üzere.

30 güne neler sığabilir testinin hakkını vere vere geçen uzun bir ay oldu Eylül.

Öncelikle bendeniz ‘resmi’ olarak (v.) 50 yaş takvimini doldurdum. Kendi 50 yaşını (o zaman Amerika’da yaşadığım için) büyük bir kutlama yapmak yerine yanımda geçirmeyi tercih etmiş canım annem ve 2 kızımla birlikte. Fiziksel olarak yanımda olamasa da, bütün dostlarımla uzun uzun konuşarak, içten mesajlarını okuyarak, ağlatan ve güldüren videolarını seyrederek uzunca ekranlarda vakit geçirdim. Birbirine kalpten dokunabilmeyi becermiş son nesil olarak tükenene kadar zamansız ve mekansız olmamız da kutlanmış oldu bu vesileyle.

Kızlar Amerikan özgürlüğünden İngiliz disiplinine intikal ettiler. Serbest kıyafetten formaya geçtiler. Çorap ve ayakkabıların rengi bile okul tarafından belirlenmiş durumda. Yeni bir ülkeye, yeni bir okula, yeni arkadaşlara, yeni düzene isyan etmeden transfer oldular – çok şükür, bin şükür. Okulun ilk günü eve geri döndüklerinde memnun görünce ikisini de “sizi en çok ne etkiledi” diye sordum, “kibarlardı” dediler, bir kez daha çalışan sistemlerin arkasında önce nezaket ve her daim medeniyet olduğunu hissettirerek.

(4. kez), ‘lisans öğrencisi’ statüsünde “Modern Yunanca” okumaya başladım. Bu sevda sürer mi, ya da ne kadar sürer bilmiyorum, ama şimdilik keyifli. Sınıfımda -teknik olarak kendi doğurabileceğim yaştaki ‘çocuklar’la birlikte- yeni bir dil macerasına çıktık. %90’ı yarı yaşımdan küçük ve çoğu Amerikalı. Bu istatistik bana ilginç geldi. Amerika’nın kimsenin bilmediği yerlerinden filan da değiller, en çok bilinen 5-7 eyaletinden isteyerek gelmişler. Gerektiğinde çocuklarıma ‘bakıcı’lık yapabilecek arkadaşlarım olması iyi bir his 🙂

Biri ilkokul, biri ortaokul, biri üniversite olmak kaydıyla eğitim sistemlerini yakından inceleme şansım oluyor haliyle. Ortak noktaları oturmuş sistemleri olması. İnsanlar üzeri. Mesela, öğretmenlerin bazı ‘teknik’ konularda (devamsızlık, sınıfa girmeme gibi) inisiyatif alma hakları pek yok, ancak öğrettikleri konular ve değerlendirmeler hakkında yetkileri ciddi. Büyük sorunlara/konulara ‘kurul’lar karar veriyor. İlkokullarda 37 derece ateşi olan çocuk hemen sınıftan çıkarılıyor, derhal eve gönderme organizasyonu yapılıyor (bizim evde ateş düşürücü verme derecesi 39 olduğu için sorguladım tabii) çünkü ‘korumak’ konusunda öndeler, hasta olanı da olmayanı da. Çocukların (beta, influenza vb.) bulaşıcı bir hastalık taşıması halinde, önce test yaptırma zorunluluğu, sonra da sonuç ‘pozitif’ çıkmışsa, ‘3 doz ilaç’ kullanmadan okula geri gidemeyecekleri esaslı geldi bana. Bunlar sözlü değil bu arada hepsi yazılı. Bizim üniversitede 1 dönemde 6 ders devamsızlık yapan programdan sorgusuz çıkarılıyor. Ama kuralların hepsi de en baştan anlatılıyor, sürpriz sonlu değil.

Tabii ki Atina’mızda da, özellikle küçük sınıflarda, çocuk daha sınıfını bulamadan whatsapp grubuna dahil edildiğin veli grupları var. Onu bunu beğenmeyen, isyankar, küçük konularda büyük konuşmalar yapan veliler burada da var. Tek değişiklik burada babaların da çocuk konularına süper dahil olması. Mesela okulun ilk gününde (var olan) babalar tam kadro okuldaydı ve bir tanesi bile t-shirt ile gelmemişti, sanırsın önemli bir açılışa katılıyorlar. Hemen hepsi meşhur whatsapp gruplarının içindeler. İlgileniyorlar. Dahiller. Varlar.

Küçük kızıma hamileyken Halkidiki’de büyük bir tatil köyüne gitmiştik, büyük kızım 4 bile değildi. Orada elinde köfte ile çocuk peşinde koşan tek anne bendim, geri kalan bütün kadınlar, sigara ve şarapları ile masada oturuyorlardı, babalar çocukların peşindeydi. Bana olağanüstü sürreal gelmişti, değilmiş. Babalar çocuklarının hayatlarının içindeki tüm küçük detaylarda varlar.

Okul başlar başlamaz benim küçük hastalandı, beklediğimiz şekilde. Ana hastaneleri biliyor olsak da, muayeneye götürme zamanı gelince başlıyor ya gerçek araştırma, biz de öyle yaptık. Meğer 12 yaş altı çocuklar ile büyükleri ayrıştırmışlar. ‘Grup’ hastanesi bile olsa binalar tamamen ayrı, yan yana olsa da. Bizdeki gibi, önce ödeme yapıp sonra muayene oluyorsun. Özel hastane vizite rakamları bizdeki bilinen hastanelere kıyasla an itibari ile (48 kurla!) tam ½. Eczacılar doktor kadar donanımlı, fazla değilse. Detaylı sorgulamadan asla ilaç vermiyorlar, doktora mı geldik, ilaç mı alacaktık, kafamız karışıyor. Hele de ben gibi her şeyi sorduğum bir ‘mahalle eczanesi’ni bellediyseniz, hastalıklar dışına da taşıyor sohbetler. Güzel. Eski usul. Bildiğimiz yerden.

Efendim ata sporumuz olan, aniden dörtlüleri yakıp istediğin yerde aracını durdurmak bu kültürle ortak özelliklerimizden. Bizimkinin bir üst versiyonu olarak değerlendirilebilecek çift sıra park veya park edilmişin arkasına (üzerine not filan bırakmadan) araç bırakmak da sıkça rastlanan bir durum. Kavgaya dönüşmeyen el kol hareketleri de aşina olduklarımızdan.

Avrupa’nın tüm ‘gelişmiş’ addedilen ülkelerinde ‘geri dönüşüm’ önemli bir konu, cezalı mezalı takip ediliyor. Atina’da ise bu konu halkın inisiyatifine bırakılmış. Yeşil çöp bidonlarına normal, mavilere geri dönüşüm koy demiyorsa bir bilen sana, renk farkının ne anlama geldiğini anlaman imkan dahilinde değil. Ara ara bir tık modern geri dönüşüm kutularına rast geliyorsun ve hepsini en çok, bizim de son umudumuz olan, Z jenerasyonu kullanıyor, onlar önemsiyor.

Zaman konusunda ‘İzmir usulü’nü benimsemiş Yunan kardeşlerimiz. İstanbullunun 15 dk. anlayışı ile Yunan’ın 15 dk. anlayışı arasında minimum 45 dk. fark var. Bir toplantıya 15 dk. geç gidersen zaten kimse merak etmiyor, 30 dk. geç gidersen kimse aramıyor, 45 dk’yi geçersen belki bir mesaj düşüyor telefonuna, ‘işin çıktıysa başka zaman da yapabiliriz, sorun yok’ diye. Her alan rahat.

Biz uzunca zamandır yabancı uyruklu çalışan (Expat) danışmanlığı yapıyoruz. Memurlarımızın  önemli bir kısmı, resmi işlemler esnasında, eğer kendisi karşıdakinin dilini bilmiyorsa, yabancıya olayı yüksek sesle bağıra bağıra anlatırsa kesin olarak anlayacağını düşünür, o grup burada da var. Yani sen istediğin kadar bağır kardeşim, MÖ 8. yüzyıldan beri kullandığın alfabeyle bizi sınayamazsın 🙂

Bizdeki ‘muhtarlık’ kurumunun önemli bir organizasyon olduğunu burada anladım. Biz de kullanılmış giysi, oyuncak, kitap veya ihtiyacı olan için yardım toplama, yerine mutlaka ve hızlıca ulaşıyor, çöpe atılmıyor; burada ihtiyaç sahibinin bunları çöplerin yanındaki askılardan bulup alınması bekleniyor, beğenmedim.

Ülkemizi, yaşadığı tüm travmalara rağmen bir arada tutan, ‘aile ve mahalle’ kültürü Yunanistan’da da var, aldığı göçlerden, dilini konuşamayanlardan ve yerini değiştirenlerden dolayı biraz eksilmiş gibi görünse de, onların da genlerine kodlu. Kendi mahallemizin fabrika ayarlarını yerine getirmek amaçlı, ‘komşunu tanı’ partisi yaptım apartmanımızın bahçesinde. Seyahatte olan 2 daire haricinde, bir Cuma akşamı 19.00’da olmasına rağmen tam kadro katılımlı, olağanüstü samimi, Türkçe, Yunanca ve İngilizce konuşulan bir kavuşma yaşandı. Meğer herkes görünmez bir yalnızlıkla yaşıyormuş. Şimdi sakinler birbirine balkondan el sallıyor, birbirini yemeğe çağırıyor, ‘servis geç kaldı bir bakar mısın’ diyor, ‘senin oğlan evde yalnızmış bir ihtiyacı var mı’ diye soruyor, partiye gelemeyen ‘siz de yemek yoksa benden al geçerken’ diyor. Oldu bu iş. Gelecek sene ‘Başkan-iki’ adayı olacağım (bu gereksiz esprimi sadece bilenlere ithaf ediyorum 🙂)

Milattan önce temsil seyretmek için kullandıkları antik tiyatrolardan birine Yunan’ın Tarkan’ı sayılabilecek Antonis Remos‘u seyretmeye gittik maaile. Yıllardır Açıkhava’da sayısız konser seyretmiş bir seyirci olarak, üzerine numara konmuş, seni bekleyen hazır minderi ilk defa Atina’da gördüm, ve de bir başkası ona ayakları ile basmasın diye minderine kadar refakat eden personeli. Benim medeniyetten anladığım bu küçük detaylar aslında. Bir de tüm biletlerin satıldığı bir konserden çıkarken sıfır kaos yaşanması.

Son olarak bir de şu macerama yer vereyim: bir Pazar sabah kiralık aracımın lastiğine çivi battığını fark ettim, yolda giderken. Ülke yansa Pazar günü kimse çalışmadığı için sadece sabaha kadar dayansın diye benzincide lastiği şişirtip Pazartesi sabah 08.30’da lastikçinin mekanında belirdim. Açılış saati 09.00 yazıyor ya, abim 8.59’da gelmedi 🙂 Beni de orada bekler görünce pek memnun da olmadı. Sonra bana 2 kez aracımın yerini değiştirtip, el kol hareketleriyle ‘bacım hayırdır ya sabah sabah dur bir dükkânı açalım önce’ dediğini var saydığım cümlelerle yaklaşık 40 dakika açılış işlemleri ile uğraştıktan sonra, ki bunlar lastikleri sokağa dizmek adlı çalışma oluyor, ve beklemekten pes etmeyeceğimi anlayınca, yan dükkâna gidip bana kahve aldı, üzerine bir de su ikram etti, hatta onları koymam için taburemsi bir şeyi de önüme koydu. Peşine, yine sadece üsluptan anladığım şekilde, çırağını beklediğini anlattı. Neyse Hermes abimiz de 9.40’da geldi. Üçüncü kez aracımın yerini değiştirdikten sonra tamir işlemleri başladı ve yaklaşık 25 dk. içinde -çivi çıkar-ve-tamir et işlemi tamamlandı. Bütün bu sahne bana 10 Euro’ya mal oldu ve bir lastik tamircim de var artık. Hayat burada ilişki demek çünkü.

Peşine, hastaneye, sabah 9.30’da olan randevuma 11.00’de gittim. Artık Yunan kültürüne adapte oldum ya, ‘kusura bakmayın lastikçide işim uzadı ancak gelebildim’ dedim, kimse kasmadı, 11.10’da doktor randevusuna girdim.

Hayat bu yüzden güzel burada. Basit ama sıradan değil. Çok ama fazla değil. Yeterli ama doyumsuz değil. Yaşamak, yaşatmak, korumak, kollamak hep birincil. Kadın çok değerli. Çocuk kadından da değerli.

Bizim ülkemizde yaşananlar sıcak sohbetlere yansıdığı anlarda, dededen, babadan toprağımızın bir yerine değmiş olanlar, atalarında yerini değiştirmiş olanlar, inanın ki bizimle ağlıyor, bilin ki biz kadar üzülüyor. Bu kadar aynı ve ayrı olan 2 ülkenin bu kadar ortak duyguları taşıması bana büyülü geliyor.

Yunan da bizim gibi vatansever. Milliyetçi. Kendilerinin bile tam konuşamadıkları alfabeye sığınmalarının ana nedeni de bu. Benzersiz olmak ve kendine özgü kalmak. Ezgilerimiz, hayatlarımız, aşklarımız, kavgalarımız, taraftarlığımız aynı kandan, inkârı imkânsız.

Ama biz, Türkler, apayrı bir kategoride deliyiz, süper pratik zekâlıyız ve çalışkanız, sanırım en çok bunları unuttuk, hatırlamazsak kaybedeceğiz. O kan akmaya bir kez başladığında durmayacağını, hiçbir gücün bizi durduramayacağını, bizden başka herkes biliyor çünkü.

Atamızı, mirasımızı, toprağımızı, vatanımızı çocuklarımıza unutturmamak, her neredeysek içimizde yaşatmak, son neslin görevi.

Sonraki ay görüşmek üzere.